Osmanlı-Türk modernleşmesini belirli alanlar üzerinden okuduğumuzda bir kopuş yerine sürekliliğin göze çarptığı görülür. Cumhuriyet bir yönüyle radikal bir kopuş gibi gözükse de son dönem Osmanlı’nın birçok alandaki reform çabalarının devamı olarak da okunur. Dolayısıyla geçiş sürecindeki reddi miras tartışmalarına rağmen muhtelif sahalarda gözlemleyebileceğimiz bir tevarüs kültürü de söz konusu. Bugün siyasete müdahale tartışmalarında sıkça gündeme gelen ve Cumhuriyetin kuruluşu sonrasında da
