Sabah olmuş. Her tarafım tutulmuş. Oturduğum yerde külçe gibi yığılıp kalmışım. Vera yok. Belki gelir diye ümit etmiştim. Yaşlandıkça insanların huyu suyu değişiyor diyorlar. Bir arkadaşına gitti, sonra gelir diye düşündüm. “Evim evim güzel evim” diye döner ümidi ile uyumuşum. Her seyahat dönüşü anahtarı çevirirken daha kapı açılmadan “Evim evim güzel evim” derdi Vera. Öyle derdi. DERDİ demeyeyim. Sanki bir daha asla öyle demeyecekmiş gibi. Evine âşık kadınlardandı Vera. DI nereden çıktı. İnsan
