Aile, sadece dünyevi bir birliktelik ya da geçici heveslerle kurulan bir hayat ortaklığı değildir. Bilakis aile; kişinin, hayatı boyunca sığınacağı en güvenli limandır. Aile; hastalığında anne babanın bakımını üstlenmek, ateşi yükseldiğinde evladının başında beklemek, bayram sabahında kucaklaşmaktır. Unutulmasın ki huzurevleri, çocuk evleri yapılabilir; fakat bir çocuğa şefkatle sarılacak annenin, ona güzel örnek olacak babanın, torununa masal anlatacak dede ve ninenin yeri doldurulamaz.
Ailede kazanılan sorumluluk bilinci, toplum hayatına da yansır. Ailesinde sevgi, saygı, dostluk, arkadaşlık ve paylaşmayı öğrenen çocuklar; okulda, iş yerinde, hayatının her aşamasında örnek bir insan olurlar. Bununla birlikte ailesinde kavga ve şiddet gören, ilgisiz ve sevgisiz kalan çocuklar ise bu yaraların izlerini hayatları boyunca taşırlar.
Sevgili Peygamberimiz (s.a.s), ‘Her birimizin ailemizden sorumlu olduğumuzu’ beyan etmiştir. Çocuklarımızın kimlerle arkadaşlık ettiğini, sanal âlemde hangi uygulamalarda vakit geçirdiğini, ibadetlerini yapıp yapmadıklarını bilmek ve takip etmek bu beyanın gereğidir. Ailemize ayırdığımız vakit, karşılıklı yaptığımız fedakârlıklar birer ibadet mesabesindedir. Kim; evinin kapısından girerken günün yorgunluğunu dışarıda bırakır, ailesine vakit ayırır, güler yüz gösterirse Peygamberimiz (s.a.s)’in sünnetini ihya eder. Kim de bunu ihmal ederse kendisi ve ailesini Peygamberimiz (s.a.s)’in sünnetinden mahrum bırakır.
