Pew Araştırma Merkezi’nin 2025’te yayımladığı rapora göre dünyadaki Müslüman nüfus, 2010 ile 2020 arasında yüzde 21 büyüyerek 347 milyon arttı. İslam, bu dönemde en hızlı büyüyen din oldu. Dünya Hristiyanlık Veritabanı’nın 2026 tahmini ise Müslüman nüfusunun 2,1 milyarı aştığını gösteriyor. Toplam nüfus artışını ölçen bu veriler sonradan Müslüman olanların sayısını tek başına ortaya koymasa da İslam’ı seçerek yolculuğunu paylaşan insanların görünürlüğü dikkati çekiyor.
İngiltere’nin tanınan İslami içerik üreticileri Christopher ve Ben, geçen yıl İstanbul’da Yeni Şafak’a verdikleri röportajda İslam’ın hayatlarına ibadetin yanı sıra temizlik, güzel giyinme, nezaket ve faydalı işler yapma anlayışı kazandırdığını anlatmıştı. Müslüman kimlikleri nedeniyle ölüm tehditleri almalarına rağmen içerik üretmeyi sürdüren ikilinin yanı sıra Norveçli Kristian da 237 bin kişiye ulaşan hesabında namazlarını, Kur’an halkalarını ve yardım faaliyetlerini paylaşıyor.
Bu görünürlük yalnızca İngilizce konuşulan ülkelerle veya erkek içerik üreticileriyle sınırlı değil. Kanadalı Inna, “İslam’a yolculuğum ve sonrasındaki hayatım” dediği hesabında başörtülü bir kadın olarak yaşadıklarını anlatıyor. Avusturyalı Antonia Almanca içerikler üretirken Belçikalı Nathan “Müslüman bir mühtedinin bir günü”nü, Güney Koreli Hamdan Kim ise bir havalimanında mescit bulduğunda yaşadığı mutluluğu takipçileriyle paylaşıyor. Bu hesaplarda dünyanın farklı yerlerinden Müslümanlar yeni Müslümanlara Kur’an gönderiyor, ibadetleri öğrenebilecekleri kaynaklar öneriyor ve yaşadıkları zorluklarda destek oluyor.
Bu etki zaman zaman Müslüman olmayanlara da ulaşıyor. İngiltere’de otizmli ve konuşma engelli Joshua ile babası Dan Harris, Müslüman karşıtı nefret eylemlerinin ardından başlattıkları “Cake Not Hate” kampanyasıyla 60’tan fazla camiyi ziyaret etti; geçen aylarda Türkiye’ye de geldi. Müslümanların kendilerine gösterdiği merhameti, misafirperverliği ve aidiyet duygusunu anlatan baba-oğulun hikâyesi, bu karşılaşmaların bazen bir insanın İslam’ı seçmesine, bazen de yıllardır taşıdığı bir önyargının sessizce değişmesine vesile olabildiğini gösteriyor.
