“Öyleyse sakın yetimi ezme, isteyeni azarlama” ayetlerini okudu dün hutbede hoca efendi. Bir kez daha sarsıldım. Öğleden sonra da adam kere adam bir adamın “Gönül gönüldür olsa da göğsünde bir kahpenin / Onu kıran girmesin tavafına Kabe’nin” dediği yerde kaldım. Çünkü söylediği şeyin ne yakıcı ne zalim bir döngüye dönüştüğünü çok eskiden beridir bilirim. Karşımda doğal, hadi moda tabirle söyleyeyim, organik olarak ağlayan birini gördüğümde ne yapacağımı pek bilemem ben. Herkes beni ustası zanneder
